Uznanie bezsilności

Uznanie bezsilności

Ciężko ruszyć zacząć zdrowienie kiedy Pacjent walczy z chorobą. Uzależnienie jest chorobą, chorobę się leczy. Z doświadczenia zawodowego wiem jak trudno to zrozumieć w pierwszym kontakcie terapeutycznym. Pacjenci mówią dużo o walce, o chęci do walki, konieczności walki „z nałogiem”, bo tak potocznie identyfikują swój problem.

No i często ta walka sprawia, że zaliczają kolejne upadki – nokauty. Uświadomienie Pacjentowi, że jest chory na chorobę śmiertelną to podstawowy cel terapii w jej początkowej fazie. Tylko Pacjent świadomy, że leczenie nie jest równoznaczne z walką będzie starał się stosować zalecenia terapeutyczne, zaakceptuje ograniczenia wynikające z jego uzależnienia, a co najważniejsze nie będzie próbował „mocować się” z mechanizmami psychologicznymi uzależnienia. 

Osoby uzależnione często mają przekonanie, że tylko walka jest wykładnią ich wartości, silnej osobowości,  i samodzielności. Natomiast każde przyznanie się do bezsilności oznacza słabość i poczucie niższości w stosunku do innych osób. 

Zadaniem terapii jest przekonanie Pacjenta, że uznanie swojej bezsilności jest wyrazem nieprawdopodobnej odwagi i świadomości.
Pracując z Pacjentami stawiam sobie za priorytetowy cel aby nabyli przekonania, że uznając swoją bezsilność wchodzą na wyższy poziom świadomości. Rezygnacja z nieefektywnej walki z chorobą i zastąpienie walki wdrażaniem leczenia, wynikającego z terapii stanowi najwyższy wyraz dojrzałości Pacjenta. 

Bezsilność jest mocno akcentowana m.in. w ruchu anonimowych alkoholików w tekstach czytanych na mitingach i świadectwach samych uzależnionych.

Image
ROKA Ośrodek Terapii Uzależnień na Kaszubach
Łebieńska Huta, ul. Wczasowa 27
84-217 Szemud (województwo pomorskie)